Zgoda na przemoc w białych rękawiczkach

 Do żywego poruszyła internautów historia kota Elvisa. Zagotowało się od emocji i nie ma się czemu dziwić, bo trzeba być wyjątkową kanalią, żeby z bezbronnego zwierzęcia uczynić sobie tarczę strzelnicza. Oburzenie komentujących było szczere i tak ogromne, że gdyby sprawca okaleczenia kociaka dostał się w ich ręce, pewnie nie uszedłby cało.

 Zastanawiam się, kiedy zaczniemy dostrzegać cierpienie zwierząt, które codziennie dzieje się na naszych oczach. I przechodzi bez echa, bo przecież nie leje się krew, a opiekun wszem i wobec deklaruje, że zwierzaka kocha. 

 A że miota nim po całym chodniku jak szmacianą lalką ciągnąc na krótkiej smyczy? No, przecież musi, bo spieszy się do pracy, a piesek się ociąga. Akurat teraz mu się wąchać zachciało! Głupi burek!

 Pies szarpany na kolczatce? No i co z tego? W naszej rodzinie psy zawsze chodziły na kolczatkach i żyły, to i temu nic nie będzie. Poza tym inaczej strasznie ciągnie, zatem kolczatkę mieć musi i basta!

 Zostaje sam w domu na 12 godzin, a na spacery wychodzi na 15 minut dwa razy dziennie? No takie tempo życia, co poradzić? A poza tym psy w schroniskach mają gorzej i żyją.

 Zaś elektryczna obroża, która razi prądem? Przecież jest legalna, a poza tym psa to wcale nie boli, jak dostaje strzała w szyję. Jakby nie bolało, to by nie reagował, ale co ja tam wiem. Nie mam, nie używam.

Jak można się czepiać faktu, że wyeksploatowana do granic wytrzymałości suka rodzi co cieczkę, skoro to dobra  hodowla i szczeniaczki sprzedają się jak złoto? Po to była kupiona, do hodowli, a nie do tego, by żyła szczęśliwie. 

Kiedy zaczniemy na takie sytuacje reagować? Chociażby publicznym potępieniem. 

 Powie ktoś, że nie ma porównania ze strzelaniem do kota a przytoczonymi przykładami ( które zresztą mogłabym mnożyć i mnożyć). Ja uważam, że jest, bo albo darzymy zwierzę szacunkiem, który wyklucza jakąkolwiek przemoc, albo wybieramy mniejsze zło, które pozostaje złem.