Kiepski żywot małych psów

Od zawsze były z nami psy jeśli nie wielkie, to co najmniej dość spore - takie, jak boksery, które pierwsze skradły nasze serca. Po nich nastały i panują do dziś azjaty, nie bez powodu nazywane przez nas pieszczotliwie cielakami. Przez wiele lat nawet nie braliśmy pod uwagę, że do stada dołączy mały pies. No, chyba że znajdziemy w lesie, przywiązanego do drzewa, to przecież nie zostawimy na pastwę losu i tegoż lasu. No i znaleźliśmy! Wprawdzie nie przywiązanego, ale zagubionego, głodnego i przerażonego. Spędził u nas jedną noc, rankiem odnalazł się właściciel. Po tym jak Murzyn odjechał z nim do Lipin, skąd zwiał na randkę i zapędził się w środek lasu, spojrzeliśmy na siebie i było wiadomo: szkoda.

Ale jeszcze i wtedy broniłam się przed małym psem. Do czasu, kiedy w przytulisku w Podgrodziu nie trafiliśmy na Gucia. Nadal się broniłam, ale coraz słabiej, bo mąż się uparł. I tak zamieszkał z nami piesek wielkości jamnika skrzyżowanego z ratlerkiem oraz z miniaturowym krokodylem, na co wskazywała jego wiecznie rozwarta paszczęka.

Baliśmy się wprawdzie, jak sobie poradzi na długich spacerach i w kontaktach z cielakami, ale poradził sobie doskonale, rozkochując nas w sobie do szaleństwa.

Kiedy niespodziewanie odszedł na drugą stronę tęczy, wiedzieliśmy, że miejsce w naszych sercach skrojone specjalnie pod małego psa, nie może pozostać puste. Dwa tygodnie później w naszym życiu pojawiła się Zorka, półdiablę z Białegostoku, a jakiś czas potem jeszcze mniejsza Krówka z azylu w Bobrowej.

Ale to Gucio był tym, który pokazał nam, że mały czy duży - pies jest psem. Każdy potrzebuje spokoju, przestrzeni, kontaktów z innymi psami, spacerów, przygód i poważnego traktowania. Szacunku. Każdy jest autonomiczną jednostką, istotą czującą, myślącą, z prawem do podejmowania decyzji i ponoszenia ich konsekwencji.

Tymczasem odnoszę wrażenie, że ze wszystkich psów na świecie, te małe mają najbardziej przechlapane. Traktowane jak zabawki, izolowane od swoich pobratymców, bo przecież każdy wielkopies o niczym innym nie myśli, jak o pożarciu naszej słodkiej kruszynki. Noszone na rękach wbrew swojej woli i przestawiane z miejsca na miejsce. Wyobrażacie sobie podnoszenie do góry 70-kilogramowego psa? Albo transportowanie pod pachą takiego choćby 20-kilowego? No nie! Dlaczego zatem uważamy, że możemy to robić tym małym? Czy są gorsze przez to, że jesteśmy w stanie całkowicie nad nimi zapanować? Wczujmy się na chwilę w ich sytuację. Fajnie?

Znam małe psy, które nigdy nie postawiły łapy na trawie. Całe życie spędzają w mieszkaniach, załatwiając swoje potrzeby do kuwet. Znam i takie, które - choć bardzo tego chcą - nie dostaną nigdy szansy na kontakty z innymi psami. Takie, które służą za breloczek do kluczy: wyfryzowane, wypachnione, noszone w torebce.

Nie wiedzą, co to spacer po lesie, kąpiel w rzece, tarzanie się w błocie, węszenie w stercie liści, zabawa z kolegą...

Myślicie, że są szczęśliwe?

Na głównym zdjęciu Gucio. Na pozostałych Zorka, Krówka oraz Marcyś ( dla porównania gabarytu ;))