Tomasz Kuroś podczas wojny ratował Żydów

12 grudnia 1897 roku w Borowej (obecna gmina Czarna) urodził się Tomasz Kuroś, Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata.

Absolwent gimnazjum w Dębicy oraz chemii na Politechnice we Lwowie (1923). Był dyrektorem technicznym Fabryki Fajansu we Włocławku, po kilku latach został jej właścicielem. Podczas wojny wraz z żoną Henryką (z domu Roztoczyńską) wrócili do Dębicy, gdzie Tomasz Kuroś zarządzał rodzinną piekarnią Roztoczyńskich. Przechowywali w tym czasie i ukrywali w domu przy ulicy Cichej, gdzie mieszkali, dwie kobiety pochodzenia żydowskiego - Barbarę Ulman z córką Irmą.

Kobiety zamieszkały z Kurosiami i ich córkami Ludwiką i Krystyną, zmieniając nazwisko na Chmielewski. Wszyscy przeżyli wojnę, po jej zakończeniu długo utrzymywali kontakty.

W 2006 roku Henryka i Tomasz Kurosiowie odznaczeni zostali Medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata.

W czasie niemieckiej okupacji był też zastępcą księżnej Heleny Jabłonowskiej z Przyborowia w Radzie Głównej Opiekuńczej, która zajmowała się pomaganiem więźniom w obozach i więzieniach. Wspólnie załatwili m.in. zezwolenia na dostawę żywności i odzieży do obozu koncentracyjnego w Pustkowie, który był miejscem przymusowej pracy. 

Po 1945 r. działał w PSL tzw. mikołajczykowskim. Od 1947 r. pracował w Warszawie, m.in. w Biurze Projektów Przemysłu Ceramicznego. Od 1954 r. organizował Wydział Ceramiczny Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1955 roku został zastępcą profesora, w 1961 roku starszym wykładowcą, a w 1967 roku docentem. W latach 1958-1960 był prodziekanem Wydziału Ceramicznego. W latach 1964–1969 kierował Zaocznym Studium Zawodowym na Wydziale Ceramicznym. W 1968 roku przeszedł na emeryturę, prowadząc jeszcze zlecone zajęcia dydaktyczne do końca 1979 roku.

Współzałożyciel i członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych, wiceprezes Zarządu Oddziału SITPMB. Jest autorem 25 publikacji, w tym książki oraz trzech patentów. Jeden z nich opracowany wspólnie z Marianem Kordkiem dotyczy tworzywa do produkcji okładzinowych płyt i płytek ceramicznych. Opis patentowy opublikowany został przez Urząd Patentowy PRL w 1976 r. (patrz załącznik poniżej)

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złota Odznaką Honorową NOT i Złotą Odznaką Honorową SITPMB.

Zmarł 6 stycznia 1987 roku w Krakowie, pochowany został na cmentarzu w Dębicy.

Czytaj także: Najbardziej tęsknimy za ludźmi - zdjęcia