Górnik w przedszkolu mówił też o 29 guzikach

Przypadający 4 grudnia Dzień Górnika stał się okazją, by dzieci z Publicznego Przedszkola w Czarnej mogły dowiedzieć się więcej o ciężkiej i niebezpiecznej pracy w kopalni.

W słowną podróż po sztolniach zabrał je mieszkający w tej samej miejscowości emerytowany górnik Andrzej Dymek. Nie była to pierwsza jego wizyta w placówce oświatowej z tej okazji. W poprzednich latach bywał także w innych, ale za każdym razem jego opowieści uzupełniane są o nowe wątki.

- Dzieci dowiedziały się, w jaki sposób wydobywany jest węgiel oraz jak bardzo jest nam potrzebny w codziennym życiu. Gość opowiedział nam też przepiękną historię o patronce górników Świętej Barbarze - stwierdza dyrektorka przedszkola w Czarnej Dorota Kubisztal.

Barbara żyła na przełomie trzeciego i czwartego wieku w Nikodemii, to teren obecnej Turcji. Jej ojcem był bogaty i wpływowy Dioskur. Kiedy dorosła, wielu młodzieńców starało się o jej rękę, także dlatego, że była piękną kobietą. Nie podobało się to jej ojcu, który kazał ją zamknąć w wieży.

Dostęp do niej miało niewielu ludzi, byli wśród nich nauczyciele, ale też lekarz. To on opowiadał jej o religii chrześcijańskiej, a Barbara była nią zafascynowana do tego stopnia, że postanowiła w tajemnicy przed rodzicami przyjąć chrzest i żyć do śmierci w czystości. Rozwścieczony tym Dioskur znęcał się nad córką psychicznie i fizycznie.

- Ta w końcu postanowiła uciec i ukryła się w leśnej grocie. Zdradził ją wieśniak i ojciec ją znalazł - opowiada Andrzej Dymek.

Zanim została skazana na śmierć, była biczowana, przypalana ogniem i okaleczana. Siepacze obcięli jej piersi i pędzili nago ulicami miasta. Ostatecznie ścięcia mieczem dokonał jej ojciec Dioskur.

Przez to, że schowała się przed ojcem w ciemnej grocie, za swoją patronkę zaczęli ją uważać górnicy. Nie wiadomo kiedy dokładnie została kanonizowana, ale patronkę górników jest oficjalnie od połowy XVI wieku.

Andrzej Dymek przyszedł do przedszkola w stroju galowym. Dzieci miały okazję przyjrzeć się z bliska jego mundurowi, a on zadał im jedno ciekawe pytanie: dlaczego mundur górniczy ma 29 guzików.

Okazało się ono jednak za trudne, więc wyjaśnił, że ta liczba również ma związek ze św. Barbarą. Tyle lat miała bowiem, kiedy została zamordowana przez ojca.

Dzieci pytały go natomiast o czapkę i kolory pióropusza. Wyjaśnił im, że czako było noszone przez górników, zanim zaczęli zakładać na głowę hełmy. Nie pełniło funkcji ochronnej, było po prostu zwykłym nakryciem głowy.

Bardzo ciekawy jest natomiast podział kolorów pióropuszy. Czarny, czyli tak jak u niego, noszą zwykli górnicy. Biały przysługuje sztygarom i osobom z dozoru, czerwony członkom orkiestry, a biało-czerwony, czyli taki jak flaga Polski, kapelmistrzowi. Prawo do zielonego ma tylko generalny dyrektor górnictwa.

Górnikiem Andrzej Dymek był przez 26 lat. Pod ziemią pracował od osiemnastego roku życia. Zaczynał w Bytomiu, skąd pochodzi, w kopalni Szombierki. Później trafił do Bolesławca i stał się górnikiem miedzi w kopalni Konrad. Najdłużej zaś pracował w ZG Polkowice i ZG Sieroszowice.