Za co kochają (symetryści) prezydenta Dudę

Trzy małpy z daleka od zła

Prezentowany przeze mnie fragment książki Mariusza Janickiego i Wiesława Władyki (obaj są publicystami tygodnika „Polityka”) pt. „Symetryści. Jak się pomaga autokratycznej władzy” wzbudził spore zainteresowanie Czytelników tego bloga. Pozwolę sobie zatem na kolejny fragment. Tym razem dotyczy on stosunku symetrystów, i nie tylko, do prezydenta Andrzeja Dudy.

- Ogólnie biorąc prezydent Duda oddał PiS nieocenione usługi, za które Kaczyński nigdy nie będzie mu się w stanie odwdzięczyć (i chyba nie ma takiego zamiaru). Ocieplał swoją dawną partię, zamazywał granicę między demokracją i autokracją, łagodził krytykę obozu władzy, upraszczał politykę do poziomu, jaki odpowiadał wielu dziennikarzom, ale też wyborcom. Duda, ze swoją mimiką, stylem zachowania, głośnymi, patetycznymi przemówieniami wkroczył w jakąś dziwną przestrzeń: memiczną, swojską, przaśną, ale postrzeganą przez dużą część publiczności sympatycznie. Dla niej stanął gdzieś na pograniczu sił światła i ciemności, był oddzielony od „złego PiS”, choć nie było i nie ma do tego istotnego powodu. Bez niego na pewno PiS byłby postrzegany znacznie gorzej i miałby większe wyborcze kłopoty, więc z punktu widzenia demokratycznych zasad Duda przyczynił się do znaczących strat. Ale raczej nie w oczach symetrystów, dla nich jest tym, kim był kiedyś – nową, wesołą twarzą prawicy z Dudabusa. Ta sympatia już nie zniknie, jest jakimś pokracznym przeżyciem pokoleniowym. Ale PiS w 2025 (kończy się druga, ostatnia wg. Konstytucji kadencja Dudy – dopisek aj.) musi wymyśleć na jego miejsce kogoś podobnego, znowu wstrzelić się w potrzeby tych, którzy mają „dość wojny polsko-polskiej i chcą spokojnie żyć”. Może nie będzie to takie trudne, bo symetrystów, jak się okazuje, nietrudno zachwycić. Trzeba zacząć od baloników i konfetti.

Ponownie zachęcam do kupienia książki. Lektura niezwykle interesująca, przed wyborami bardzo ważna.

Warto jeszcze wytłumaczyć okładkowe trzy małpy: pierwsza nie chce patrzeć na zło, druga nie chce słyszeć o nim, trzecia nie chce się wypowiadać – to przysłowie japońskie.

Andrzej Janiec